Czasami pomysł na tekst przychodzi nagle: pod wpływem snu, wydarzenia, przeczytanej książki albo właściwie nie wiadomo skąd, ale po prostu przychodzi. Ale czasami kiełkuje przez miesiące lub lata, kształtuje się, a gdy zaczyna się pisać, ma się wrażenie, że bohaterowie to starzy przyjaciele. Czasem Ci przyjaciele zaskakują, robią psotę, zachowują Dowiedz się więcej
Katarzyna umarła w marcu. Zgasła we śnie, w swoim łóżku, co dla załogi pokładowej tanich linii lotniczych jest luksusem porównywalnym ze znalezieniem darmowej kanapki w służbowej kuchni. Nie zginęła w katastrofie. Nie udusiła się oparami z odgrzewanej w mikrofali lasagne (choć kilka razy było blisko. Nie została stratowana przez pasażerów Dowiedz się więcej
Z pisaniem jest taka ciekawa sprawa. Kiedy piszemy coś do szuflady, o ile mamy wenę, to nie mamy żadnych oczekiwań. Plik sobie istnieje w folderze /Users/dawid/Documents/twórczość/2025 i nikomu to nie przeszkadza. Ale kiedy ten sam plik umieszczamy na forum literackim, wysyłamy znajomym albo wrzucamy na bloga, nagle zaczynamy liczyć na Dowiedz się więcej
Kiedy usłyszała, że do szkoły ma trafić niewidomy uczeń, jak sama przyznała, modliła sie tylko, żeby nie trafił się jej. Ale los bywa przewrotny i tak, właśnie jego klasę dostała. W dodatku uczeń nie tylko wybrał profil mat-fiz, ale okazał się naprawdę planować zdawanie matury z matematyki na poziomie rozszerzonym. Dowiedz się więcej
DJGraco, matius, Artur, jamajka, bardzo dziękuję za miłe słowa. Ario, bardzo dziękuję za konstruktywną krytykę i obiecuję poprawę. 🙂 I cieszę się, że tekst się podoba. Chmura nad chmurami Część 2. – Sprawa jest dość… trudna. – Paweł bębnił palcami w krawędź kieliszka, jakby spodziewał się, że w końcu wyskoczy Dowiedz się więcej
Ja nie mam nic na swoją obronę. Mogę tylko zrzucić winę na Matiusa i jego komentarz do ostatniego wpisu, który otworzył mi złą klapkę w głowie. Generalnie drugi rozdział jest już zarysowany i wymaga tylko korekty, a plan wydarzeń jest poprowadzony do końca. I pewnie nie powinienem wrzucać tekstu na Dowiedz się więcej
Dawno, dawno temu, kiedy ledwo na trzeciej pozycji roku zaczęliśmy stawiać jedynkę… Dobra, prościej, 15 lat temu postanowiliśmy z Kamilem zrobić największą śnieżkę w całej wsi. Problem polega na tym, że to nie była przenośnia – „największa” znaczy „największa”. Przygotowanie tego dzieła zajęło nam ponad dwie godziny. Nie znam jej Dowiedz się więcej